Χρήστος Κομπατσιάρης: ο άνθρωπος που απέδειξε ότι η αυτοδιοίκηση μπορεί ακόμη να δουλεύει για τον πολίτη

Ο Χρήστος Κομπατσιάρης δεν είναι από εκείνους τους ανθρώπους που αγαπούν τα μεγάλα λόγια ή τις εύκολες δημόσιες εικόνες. Είναι από αυτούς που προτιμούν να δουλεύουν αθόρυβα, να επιμένουν, να χτίζουν μέρα με τη μέρα σχέσεις εμπιστοσύνης και αποτελέσματα. 

Όσοι τον γνωρίζουν χρόνια μιλούν πρώτα για την εργατικότητά του, για την επιμονή του στη λεπτομέρεια και για εκείνη τη σπάνια ικανότητα να ακούει πραγματικά τον συνομιλητή του πριν απαντήσει. Δεν προέκυψε τυχαία στην αυτοδιοίκηση ούτε βρέθηκε στη θέση του Δημάρχου από συγκυρία. Η διαδρομή του είναι μακρά, μεθοδική και βαθιά συνδεδεμένη με τον τόπο.

Η καθημερινότητα ως πολιτική επιλογή

Η ουσία της σημερινής του παρουσίας βρίσκεται αλλού, στην καθημερινότητα των δημοτών του Δήμου Πύδνας-Κολινδρού. Εκεί όπου η πολιτική δοκιμάζεται όχι στα λόγια αλλά στις λακκούβες των δρόμων, στο φως των πλατειών, στο νερό που φτάνει κανονικά στα σπίτια, στις υπηρεσίες που λειτουργούν χωρίς να ταλαιπωρούν τον πολίτη. Από την πρώτη στιγμή της θητείας του, ο Χρήστος Κομπατσιάρης επέλεξε να δώσει βάρος στα μικρά και στα μεγάλα της καθημερινής ζωής. Στην καθαριότητα, στη συντήρηση των υποδομών, στην αναβάθμιση κοινόχρηστων χώρων, σε παρεμβάσεις που μπορεί να μην κόβουν κορδέλες αλλά αλλάζουν την εικόνα και την αίσθηση του Δήμου.

Συνεργασίες που φέρνουν αποτέλεσμα

Αυτή η προσήλωση στην πράξη συνοδεύτηκε από μια συνειδητή επιλογή να μην κλειστεί ο Δήμος στον εαυτό του. Η πολύ καλή συνεργασία με την κεντρική διοίκηση και τα υπουργεία αποδείχθηκε καθοριστική. Ο ίδιος γνωρίζει καλά ότι χωρίς ισχυρές συμμαχίες και χωρίς συνεχή παρουσία στην Αθήνα, οι Δήμοι μένουν συχνά στάσιμοι. Η σχέση εμπιστοσύνης και η μακροχρόνια φιλία του με τον Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Εσωτερικών, τον Κατερινιώτη Σάββα Χιονίδη, δεν έμεινε σε επίπεδο προσωπικό. Μεταφράστηκε σε πόρους, σε χρηματοδοτήσεις, σε έργα που είτε ξεκίνησαν είτε επιταχύνθηκαν, δίνοντας στον Δήμο Πύδνας-Κολινδρού μια ανάσα ανάπτυξης που για χρόνια έμοιαζε δύσκολη.

Υποδομές, συντήρηση και σταθερότητα

Τα χρήματα αυτά δεν σπαταλήθηκαν σε πρόχειρες κινήσεις εντυπωσιασμού. Κατευθύνθηκαν στη δημιουργία νέων υποδομών αλλά και στη συντήρηση των υπαρχουσών, εκεί όπου για χρόνια υπήρχαν εκκρεμότητες και αναβολές. Ο Δήμος άρχισε σταδιακά να αλλάζει πρόσωπο, όχι απότομα, αλλά σταθερά. Κι αυτό το στοιχείο της σταθερότητας είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό της διοίκησής του. Δεν υπόσχεται θαύματα, υπόσχεται δουλειά. Και μέχρι σήμερα, σε μεγάλο βαθμό, τα καταφέρνει.

Σε αυτή την πορεία καθοριστικό ρόλο έχει διαδραματίσει και η δημοτική ομάδα του Χρήστου Κομπατσιάρη. Μια ομάδα με καθαρό προσανατολισμό, που στη διετή της διαδρομή δεν λειτούργησε ως άθροισμα προσώπων αλλά ως ενιαίο σύνολο, με κοινή ευθύνη και συλλογική δουλειά. Με σταθερή θετική συνδρομή, αλληλοσεβασμό και ισχυρό πνεύμα ομαδικότητας, στήριξε έμπρακτα τη διοίκηση, κρατώντας τη δημοτική παράταξη δεμένη και παραγωγική ακόμη και στις δύσκολες στιγμές.

Η εξωστρέφεια που έλειπε από τον Δήμο

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στην προσπάθεια εξωστρέφειας που ανέλαβε προσωπικά. Ο Δήμος Πύδνας-Κολινδρού για χρόνια έμοιαζε να απουσιάζει από τον ευρύτερο χάρτη των πολιτιστικών και αθλητικών δρώμενων της περιοχής. Αυτή η εικόνα άρχισε να αλλάζει. Εκδηλώσεις που ξεκίνησαν δειλά εξελίσσονται πλέον σε θεσμούς, προσελκύοντας κόσμο, δημιουργώντας κίνηση, δίνοντας ζωή στις τοπικές κοινωνίες. Παράλληλα, αθλητικά γεγονότα φέρνουν νέους επισκέπτες, αθλητές και συνοδούς, ανθρώπους που γνωρίζουν τον Δήμο και τον συνδέουν με θετικές εμπειρίες.

 
Χριστούγεννα που έφεραν ξανά χαμόγελα

Αυτή η αλλαγή δεν είναι τυχαία. Είναι αποτέλεσμα σχεδιασμού και προσωπικής εμπλοκής του Δημάρχου, ο οποίος συχνά βρίσκεται παρών, όχι μόνο ως θεσμικός εκπρόσωπος αλλά ως άνθρωπος που ενδιαφέρεται πραγματικά για το πώς βιώνουν οι δημότες και οι επισκέπτες αυτές τις στιγμές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτέλεσε η φετινή χριστουγεννιάτικη περίοδος. Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, ολόκληρος ο Δήμος ντύθηκε γιορτινά με έναν τρόπο ενιαίο, ζεστό και ανθρώπινο. Πλατείες, χωριά και γειτονιές απέκτησαν χρώμα, φως και ζωή, δημιουργώντας μια αίσθηση γιορτής που δεν περιορίστηκε σε ένα σημείο αλλά απλώθηκε παντού.

Οι πρωτοβουλίες εκείνες δεν είχαν μόνο αισθητικό χαρακτήρα. Ενίσχυσαν την τοπική αγορά, έφεραν οικογένειες έξω από τα σπίτια τους, δημιούργησαν στιγμές συλλογικότητας και χαμόγελα. Ήταν μια ξεκάθαρη δήλωση ότι ο Δήμος μπορεί να είναι παρών στις χαρές των ανθρώπων του, όχι μόνο στα προβλήματά τους. Και αυτό το μήνυμα πέρασε, έγινε αισθητό και σχολιάστηκε θετικά τόσο εντός όσο και εκτός των ορίων του Δήμου.

Ο Χρήστος Κομπατσιάρης ως φίλος, πατέρας και παππούς

Όμως πίσω από τον Δήμαρχο υπάρχει πάντα ο άνθρωπος Χρήστος Κομπατσιάρης. Ο φίλος που θα καθίσει να ακούσει χωρίς βιασύνη, ο συνεργάτης που στέκεται δίπλα και όχι πάνω από τους άλλους, ο πατέρας και ο παππούς που αντλεί δύναμη από την οικογένειά του. Όσοι συναναστρέφονται μαζί του μιλούν για έναν χαρακτήρα ακέραιο, χωρίς διπλές αναγνώσεις. Για έναν άνθρωπο ντόμπρο, που λέει τα πράγματα όπως είναι, ακόμα κι αν αυτό έχει κόστος. Για τη σεμνότητά του, που δεν επιτρέπει στην εξουσία να αλλοιώσει τη συμπεριφορά του, και για μια δημοφιλία που δεν βασίζεται σε επικοινωνιακά τεχνάσματα αλλά σε πραγματικές σχέσεις.

Η αποδοχή που ξεπερνά τα όρια του Δήμου

Η αποδοχή του δεν περιορίζεται στους δημότες του Δήμου Πύδνας-Κολινδρού. Το όνομά του ακούγεται με σεβασμό και εκτός των διοικητικών ορίων, κάτι που σπάνια επιτυγχάνεται χωρίς ουσία. Αυτή η αναγνώριση είναι ίσως το πιο ισχυρό κεφάλαιο της πορείας του μέχρι σήμερα. Όχι γιατί του εξασφαλίζει πολιτικό μέλλον, αλλά γιατί επιβεβαιώνει ότι η πολιτική μπορεί ακόμα να έχει ανθρώπινο πρόσωπο.

Ένα παράδειγμα αυτοδιοίκησης με ανθρώπινο πρόσωπο

Σε μια εποχή που η δυσπιστία απέναντι στους θεσμούς είναι διάχυτη, η περίπτωση του Χρήστου Κομπατσιάρη λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι η αυτοδιοίκηση, όταν ασκείται με συνέπεια, δουλειά και καθαρό βλέμμα, μπορεί να αλλάξει πραγματικά τον τόπο. Χωρίς θόρυβο, χωρίς υπερβολές, αλλά με καθημερινή παρουσία και ειλικρινή σχέση με την κοινωνία. Κι αυτό, τελικά, είναι που μένει.