Πιερία: Το μεγάλο παραμύθι των εκλογών που όλοι καταπίνουν — Ποιοι «γυμνοί βασιλιάδες» τάζουνε σωτηρία από τον Όλυμπο μέχρι τα παράλια;

Με την προεκλογική περίοδο να βρίσκεται στο απόλυτο ζενίθ και τον πολιτικό διάλογο —ή, για να είμαστε ακριβείς, τον καθημερινό, οξυμμένο διαπληκτισμό— να χτυπάει κόκκινο, παρακολουθούμε ξανά το ίδιο χιλιοπαιγμένο έργο.

Τα κόμματα, με περίσσιο θράσος, προσπαθούν να πείσουν τον κουρασμένο πολίτη πως αποτελούν τη «μοναδική του σωτηρία». Ένα παλιό, κακογραμμένο και πολυφορεμένο ανέκδοτο που δεν προκαλεί πλέον ούτε μειδίαμα. Κι ενώ οι διεθνείς εξελίξεις έχουν βάλει κυριολεκτικά φωτιά στον πλανήτη, με γεωπολιτικές αναταράξεις και οικονομικές καταιγίδες να απειλούν τα πάντα, εμείς εδώ στην Πιερία συνεχίζουμε ατάραχοι να ζούμε στην κοσμάρα μας.

Από τους πρόποδες του Ολύμπου μέχρι τα παράλιά μας, το τοπικό ενδιαφέρον εξαντλείται στα νέα ονόματα που ξεπροβάλλουν δειλά-δειλά στο πολιτικό προσκήνιο. Παρακολουθούμε μια ατελείωτη «παρέλαση» από φουσκωμένα, καλοδιατυπωμένα και στην ουσία ψεύτικα βιογραφικά, τα οποία φιγουράρουν στα τοπικά ΜΜΕ έναντι εξευτελιστικών φιλοδωρημάτων.

Κανείς όμως δεν σηκώνει τα μάτια να δει τη μεγάλη εικόνα.

Όλοι θεωρούμε ως δεδομένο ότι όλα θα πάνε ρολόι, ότι οι εκλογές θα γίνουν στην ώρα τους και ότι η πορεία μέχρι την κάλπη θα παραμείνει ανέγγιχτη. Κούνια που μας κούναγε. Κανένας δεν υπολογίζει τον αστάθμητο παράγοντα του «τυχαίου γεγονότος» —αυτόν τον μαύρο κύκνο της πολιτικής που είναι ικανός μέσα σε μια στιγμή να ανατρέψει κάθε σχεδιασμό ή, ακόμα χειρότερα, να στρώσει το έδαφος για ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Υπάρχει αυτή η πιθανότητα; Προφανώς και υπάρχει. Γιατί όμως δεν μας την αναφέρουν τα συστημικά κανάλια; Πολύ απλά γιατί η τεχνητή ηρεμία πουλάει περισσότερο από την ειλικρινή προετοιμασία.

Το να τρέφει κάποιος φιλοδοξίες στην πολιτική, και όχι μόνο εκεί, είναι θεμιτό. Το πρόβλημα ξεκινά όταν η φιλοδοξία αποσυνδέεται πλήρως από την πραγματική ικανότητα. Όταν οι επιδιώξεις κάποιου δεν συνάδουν με τις πραγματικές του δυνατότητες, τότε η ειλικρινής φιλοδοξία μεταλλάσσεται σε τυφλή ματαιοδοξία. Και στην πρώτη σοβαρή δυσκολία, στην πρώτη αναποδιά της πραγματικής ζωής, «ο Βασιλιάς» ξεγυμνώνεται αμείλικτα. Τότε η πτώση δεν είναι απλώς προσωπική· είναι επώδυνη για ολόκληρη την κοινωνία που τον εμπιστεύτηκε και τον στήριξε.

Ακούμε συχνά το καλοστημένο σύνθημα: «Νέοι άνθρωποι στην πολιτική! Νέα και φρέσκα μυαλά, αμόλυντα και άσπηλα…». Ας κοιτάξουμε όμως πίσω από το περιτύλιγμα. Όταν λέμε «νέα», τι ακριβώς εννοούμε; Παιδιά που μόλις βγήκαν από το πανεπιστήμιο, που δεν πρόλαβαν καν να πατήσουν το πόδι τους στον στίβο της παραγωγής, της πραγματικής εργασίας και του καθημερινού βιοπορισμού, που δεν ξέρουν τι θα πει μεροκάματο, δόση, ενοίκιο, φορολογική δήλωση, να αναλαμβάνουν τα ηνία της χώρας; Να χρίζονται βουλευτές και εθνοπατέρες άνθρωποι που ακόμα τους ταΐζουν οι πατέρες τους; Αυτό δεν είναι ούτε δημοκρατία, ούτε αξιοκρατία. Αυτό είναι μια ιδιότυπη, παρακμιακή καρικατούρα, χειρότερη ακόμα και από τη στυγνή ολιγαρχία.

Στην Αρχαία Ελλάδα, τη μήτρα της πραγματικής Δημοκρατίας, η πολιτική ιδιότητα δεν ήταν ούτε επάγγελμα ούτε επικοινωνιακό πυροτέχνημα. Ήταν ευθύνη, βίωμα και ουσιαστική προσφορά. Για να εκφράσει κάποιος γνώμη για τα κοινά και να αναλάβει αξιώματα, έπρεπε πρώτα να έχει αποδείξει την αξία του στην κοινωνία, στην παραγωγή, στη μάχη της καθημερινότητας, γιατί έβαζε το όνομα και το κεφάλι του στο παιχνίδι και λογοδοτούσε για τις αποφάσεις του. Η δημοκρατία των προγόνων μας απαιτούσε σοφία, εμπειρία και ανάληψη ευθύνης. Το αξίωμα ήταν βάρος και υποχρέωση. Δεν ήταν διάκοσμος στο βιογραφικό ούτε προίκα που κληρονομείται.

Αντιθέτως, η «δημοκρατία» που μας σερβίρεται σήμερα έχει μετατραπεί σε ένα ρηχό θέαμα εντυπώσεων, όπου οι ανεπάγγελτοι αναγορεύονται σε σωτήρες και τα αγορασμένα προφίλ αντικαθιστούν την ουσία. Την ψηφίζουμε κάθε τέσσερα χρόνια, τη στηρίζουμε με ένα «like» και την ξεχνάμε ως την επόμενη κάλπη. Επιλέγουμε από μια λίστα που φτιάχνουν άλλοι, με κριτήριο τη φωτογραφία, το επώνυμο και τη δημοσιότητα που αγοράστηκε.

Η σημερινή του ζητά μόνο να χειροκροτεί. Και ένας λαός που μόνο χειροκροτεί δεν κυβερνά, κυβερνιέται.

Είμαστε, τελικά, διατεθειμένοι να συνεχίσουμε να γινόμαστε θεατές σε αυτό το φτηνό τοπικό θέατρο, εμπιστευόμενοι το μέλλον της Πιερίας και της πατρίδας μας σε χάρτινους ηγέτες, ή θα απαιτήσουμε επιτέλους ανθρώπους με πραγματικά βιώματα, έτοιμους να σταθούν όρθιοι όταν ο αστάθμητος παράγοντας χτυπήσει την πόρτα μας;