«Γυμνός ο Βασιλιάς» στην Κατερίνη: Πώς η διοίκηση αυτο-αποδομείται με τις δικές της απαντήσεις για δρόμους και αδέσποτα!

Η ειδική συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Κατερίνης την Πέμπτη 29 Οκτωβρίου 2026 θα μείνει στην ιστορία της πόλης μας ως ένα μνημείο αντιφάσεων. Ήταν η στιγμή που η ίδια η δημοτική αρχή, στην προσπάθειά της να υπερασπιστεί το έργο της, «κατάφερε» να αποδομήσει τον εαυτό της, χρησιμοποιώντας ως επιχειρήματα τις ίδιες τις παραδοχές της αδυναμίας της.

Δεν χρειάζεται καν να ασκήσει κανείς αυστηρή κριτική στην παρούσα διοίκηση· αρκεί να ακούσει προσεκτικά τι ειπώθηκε από τα πιο επίσημα χείλη για να αντιληφθεί ότι η θεωρία περί «κακοδιαχείρισης» και «έλλειψης σχεδιασμού» δεν είναι απλώς μια εκτίμηση της αντιπολίτευσης, αλλά η αυτονόητη κατάληξη των δικών τους λεγομένων.

Ας ξεκινήσουμε από το μείζον ζήτημα της κατάστασης των δρόμων και των ατελείωτων καθιζήσεων. Ο Δήμαρχος, προσπαθώντας να απαντήσει στις δίκαιες διαμαρτυρίες για το οδικό δίκτυο που θυμίζει βομβαρδισμένο τοπίο, επιχείρησε να εμφανίσει τη δημοτική αρχή ως έναν ανυπόμονο πλην όμως «ανίσχυρο» παρατηρητή. Μας εξήγησε ότι το φυσικό αέριο αποτελεί «στρατηγική επένδυση του ελληνικού δημοσίου» και πως ο Δήμος δεν μπορεί να σταματήσει κανέναν εργολάβο.

Το αποκορύφωμα, όμως, της αυτο-αποδόμησης ήρθε με μια αφοπλιστική παραδοχή: «Ακόμα κι αν βρούμε κάποιον ο οποίος δεν έκανε καλή αποκατάσταση, ούτε να του το χρεώσουμε μπορούμε, ούτε να του βάλουμε πέναλτι να μην ξανασκάψει».

Αναρωτιέται, λοιπόν, κάθε σκεπτόμενος πολίτης: Αν ολόκληρος Δήμος Κατερίνης δηλώνει τόσο εμφατικά ότι δεν έχει τη νομική ή πρακτική δυνατότητα να ελέγξει, να τιμωρήσει ή να σταματήσει έναν εργολάβο που καταστρέφει τη δημοτική περιουσία, τότε ποιο είναι το νόημα της νέας «κανονιστικής απόφασης» για τις αποκαταστάσεις (τα 40 εκατοστά ή το 1 μέτρο) για την οποία υπερηφανεύεται η διοίκηση;

Πώς θα επιβληθούν αυτοί οι νέοι κανόνες, όταν η ίδια η διοίκηση ομολογεί ότι δεν μπορεί να επιβάλει κυρώσεις; Αν η δημοτική αρχή σηκώνει τα χέρια ψηλά μπροστά στις εταιρείες, τότε η Κατερίνη δεν διοικείται, απλώς υφίσταται τις συνέπειες των έργων. Η δικαιολογία της «στρατηγικής επένδυσης» μετατράπηκε σε μια επίσημη παραδοχή πλήρους θεσμικής ανικανότητας προστασίας των δημοτών.

Το ίδιο μοτίβο αυτο-ακύρωσης ακολουθήθηκε και στο εξαιρετικά ευαίσθητο θέμα των αδέσποτων ζώων. Ο αρμόδιος αντιδήμαρχος, κ. Λάζος, στην προσπάθειά του να δικαιολογήσει την έξαρση του προβλήματος, κατέφυγε στη γνωστή θεωρία ότι «για όλα φταίει ο νόμος». Μας ανέλυσε ότι βάσει της νομοθεσίας (Ν. 4830/2021), ο Δήμος είναι υποχρεωμένος να περισυλλέγει, να στειρώνει και στη συνέχεια να επανεντάσσει τα ζώα στο φυσικό τους περιβάλλον.

Ωστόσο, μερικές προτάσεις αργότερα, ο ίδιος αποδόμησε πλήρως τη χρησιμότητα της δικής του δραστηριότητας, σημειώνοντας ότι «ένα ζώο που εγκαταλείπεται... μπορεί να βρεθεί σε κατάσταση σοκ και στρες και να αυξάνει την πιθανότητα εκδήλωσης επιθετικής συμπεριφοράς», ενώ παραδέχθηκε ότι τα αδέσποτα συναθροίζονται σε αγέλες εκεί όπου βρίσκουν τροφή.

Αν, λοιπόν, η δημοτική αρχή γνωρίζει και παραδέχεται ότι η επανένταξη των ζώων στο αστικό περιβάλλον δημιουργεί αγέλες και αυξάνει την επιθετικότητα λόγω των συνθηκών, πώς ακριβώς λύνει το πρόβλημα η εμμονή σε μια κυκλική διαδικασία που απλώς επιστρέφει τα ζώα στους δρόμους;

Ποιο είναι το ουσιαστικό όφελος από τις «εθελοντικές στειρώσεις» και τα προγράμματα, όταν η ίδια η διοίκηση ομολογεί ότι το αποτέλεσμα είναι η διαιώνιση της επικινδυνότητας; Αν το μόνο που μπορεί να κάνει ο Δήμος είναι να καταγράφει και να επανεντάσσει, τότε η διαχείριση δεν είναι λύση, αλλά μια ακριβή διαχείριση ενός φαύλου κύκλου, την οποία οι πολίτες πληρώνουν με την ασφάλειά τους.

Όταν η επικοινωνιακή πολιτική των βραβείων και των «υψηλών βαθμολογιών» έρχεται αντιμέτωπη με την πραγματικότητα, η αλήθεια αναβλύζει μέσα από τις ίδιες τις απαντήσεις των διοικούντων. Δεν χρειάζεται κανείς να τους κατηγορήσει· αρκεί να τους ακούσει να παραδέχονται ότι δεν μπορούν να ελέγξουν τους εργολάβους και ότι η διαχείριση των αδέσποτων απλώς ανακυκλώνει το πρόβλημα στους δρόμους της πόλης.

Η εικόνα της «ιδανικής πόλης» που προσπαθούν να φιλοτεχνήσουν καταρρέει κάτω από το βάρος της δικής τους ομολογίας αδυναμίας. Σε αυτή τη συνεδρίαση, οι μάσκες έπεσαν οριστικά. Η Κατερίνη αφήνεται στη μοίρα της, με μια διοίκηση που δηλώνει «ανήμπορη» να επιβάλει την τάξη, αλλά πάντα πρόθυμη να πανηγυρίσει για θεωρητικές επιτυχίες.

Δυστυχώς για αυτούς, οι πολίτες ζουν στην πραγματική Κατερίνη και όχι στις επικοινωνιακές τους παρουσιάσεις. Ο Βασιλιάς είναι γυμνός και, το χειρότερο, βγήκε ο ίδιος να μας το φωνάξει.

Ολόκληρη η συνεδρίαση εδώ:



(*φωτογραφία αρχείου)