ANASTASIADIS
HCN Fiber Connected

Ακολουθήστε το Kapa News στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις με καθημερινή ενημέρωση


Η κάλπη δεν είναι πλυντήριο συνειδήσεων – Και η πολιτική δεν είναι ασυλία από την ηθική


Υπάρχουν στιγμές που μια δικαστική απόφαση δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μια απλή είδηση, ούτε να χάνεται μέσα στον θόρυβο της καθημερινότητας. Υπάρχουν υποθέσεις που, πέρα από τη νομική τους διάσταση, αγγίζουν κάτι πολύ βαθύτερο: την αξιοπρέπεια, την πολιτική ηθική, την κοινωνική ευθύνη και, κυρίως, τη σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ αιρετού και πολίτη.

Όταν ένας άνθρωπος που κατέχει ή κατείχε δημόσιο αξίωμα καταδικάζεται σε τρία χρόνια φυλάκισης με αναστολή για υπόθεση κατοχής ναρκωτικών, μπορεί ασφαλώς να επικαλεστεί το δικαίωμα που του αναγνωρίζει ο νόμος. Μπορεί να συνεχίσει τη ζωή του, να υπερασπιστεί τον εαυτό του και, εφόσον δεν υπάρχει νομικό κώλυμα, να διατηρήσει πολιτικές φιλοδοξίες.

Όμως το ερώτημα δεν είναι τι του επιτρέπει ο νόμος. Το ερώτημα είναι τι επιβάλλει η συνείδηση.

Γιατί η πολιτική δεν είναι απλώς ένας τίτλος, μια καρέκλα, ένα μικρόφωνο ή η δυνατότητα να φωτογραφίζεσαι δίπλα σε πολίτες, να μοιράζεις υποσχέσεις και να διεκδικείς την ψήφο τους. Η πολιτική ιδιότητα συνοδεύεται από ευθύνη. Και η ευθύνη απαιτεί ένα μέτρο αξιοπρέπειας, αυτοσεβασμού και σεβασμού απέναντι στην κοινωνία που σε εμπιστεύτηκε.

Τι ακριβώς πρέπει να αισθάνεται ένας πολίτης όταν βλέπει ανθρώπους που διεκδικούν την εμπιστοσύνη του να βρίσκονται αντιμέτωποι με τέτοιες καταστάσεις; Οργή; Απογοήτευση; Ντροπή; Ή μήπως έχουμε φτάσει στο σημείο να θεωρούμε τα πάντα φυσιολογικά, να δικαιολογούμε τα πάντα και να προσπερνάμε τα πάντα, αρκεί να μην ενοχλείται το πολιτικό μας στρατόπεδο;

Αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο σημείο της κοινωνικής μας παρακμής. Όχι μόνο τα λάθη, όχι μόνο οι καταδίκες, αλλά η ανοχή μας απέναντι σε όλα. Η ευκολία με την οποία κατεβάζουμε τον πήχη, βαφτίζουμε το απαράδεκτο «ανθρώπινο λάθος» και μετατρέπουμε την πολιτική ευθύνη σε ένα αστείο που ξεχνιέται μέχρι την επόμενη προεκλογική περίοδο.

Και κάπου εκεί, η ντροπή αλλάζει πλευρά. Δεν ντρέπεται πλέον εκείνος που καλείται να λογοδοτήσει. Ντρέπεται ο πολίτης που βλέπει την πολιτική να υποτιμά τη νοημοσύνη του. Ο πολίτης που αισθάνεται ότι κάποιοι θεωρούν τη μνήμη του κοντή, την κρίση του αδύναμη και την ψήφο του δεδομένη.

Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς. Η πολιτική δεν είναι επάγγελμα χωρίς κανόνες ηθικής. Δεν είναι χώρος όπου όλα συγχωρούνται επειδή κάποιος επιθυμεί να παραμείνει πρωταγωνιστής. Και η δημόσια παρουσία δεν είναι δικαίωμα απαλλαγμένο από την κρίση της κοινωνίας.

Και όταν έρθει ξανά η ώρα της κάλπης, όταν εμφανιστούν τα γνωστά χαμόγελα, οι χειραψίες, οι υποσχέσεις και τα μεγάλα λόγια, κανείς δεν θα μπορεί να απαγορεύσει σε κανέναν να ζητήσει την ψήφο σας. Το δικαίωμα αυτό είναι δεδομένο.

Το δικό σας δικαίωμα, όμως, είναι να θυμάστε. Να κρίνετε. Να μη χαρίζετε την ψήφο σας από συνήθεια, συμπάθεια, παρέες ή πολιτικές εξαρτήσεις.

Γιατί αν όλα ξεχνιούνται, αν όλα δικαιολογούνται και αν τελικά όλα περνούν από την κάλπη χωρίς κανένα ηθικό κόστος, τότε το πρόβλημα δεν βρίσκεται μόνο σε εκείνον που ζητά να εκλεγεί ξανά.

Βρίσκεται και σε εκείνους που, ενώ γνωρίζουν, επιλέγουν να τον επιβραβεύσουν.

Και τότε, ας μη μιλάμε για πολιτική αξιοπρέπεια. Ας μη μιλάμε για αξίες. Ας μη μιλάμε για απαιτήσεις από τους αιρετούς.

Γιατί μια κοινωνία που δεν απαιτεί ήθος από αυτούς που την εκπροσωπούν, αργά ή γρήγορα, θα αναγκαστεί να συμβιβαστεί με την απουσία του.

Δημοσίευση σχολίου

0 Σχόλια