Γιάννης Ντούμος: Δύο χρόνια στο «Τιμόνι» της Κατερίνης. Η ακτινογραφία της θητείας του - Δήμος Πρότυπο ή υποσχέσεις στα χαρτιά;

Συμπληρώνοντας ακριβώς 24 μήνες από την ανάληψη των καθηκόντων της, η διοίκηση του Δήμου Κατερίνης υπό τον Γιάννη Ντούμο βρίσκεται στο κρισιμότερο μεταίχμιο της θητείας της. Η 1η Ιανουαρίου 2024 σηματοδότησε μια αλλαγή σελίδας για την πρωτεύουσα της Πιερίας, με μια δημοτική αρχή που αυτοπροσδιορίστηκε με τον βαρύγδουπο τίτλο «Δήμος Πρότυπο». Σήμερα, τον Ιανουάριο του 2026, η ανάλυση των πεπραγμένων επιβάλλει μια ψύχραιμη και αποστασιοποιημένη εξέταση των δεδομένων.

Η αρχική ρητορική περί εκσυγχρονισμού και επιχειρηματικής αποτελεσματικότητας έρχεται πλέον αντιμέτωπη με τη σκληρή πραγματικότητα της καθημερινότητας. Για τους δημότες, το ερώτημα δεν είναι πλέον τι «σχεδιάζεται», αλλά τι «βιώνεται». Η εικόνα της πόλης, η λειτουργικότητα των υποδομών και η συνοχή της διοικητικής ομάδας συνθέτουν ένα παζλ που, προς το παρόν, μοιάζει ημιτελές και γεμάτο αντιφάσεις.

 

1. Η οικονομική «Συνταγή»: Από τα άδεια ταμεία στο δάνειο των 8,8 εκ.

Η θητεία ξεκίνησε με μια έντονη αντιπαράθεση σχετικά με την οικονομική κληρονομιά που παραλήφθηκε. Ο Δήμαρχος, από τις πρώτες κιόλας συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου το 2024, έθεσε το ζήτημα των «άδειων ταμείων», κάνοντας λόγο για απλήρωτες υποχρεώσεις ύψους 14 εκατομμυρίων ευρώ. Η στρατηγική αυτή εξυπηρέτησε τη δημιουργία ενός αφηγήματος «διάσωσης», πάνω στο οποίο οικοδομήθηκε η μετέπειτα πολιτική της διοίκησης.

Η προσέγγιση του κ. Ντούμου υπήρξε κατά βάση τεχνοκρατική. Ωστόσο, η απόφαση για τη σύναψη δανείου ύψους 8,8 εκατομμυρίων ευρώ στα τέλη του 2024 αποτέλεσε το πρώτο σημείο έντονης τριβής. Ενώ η διοίκηση υποστήριξε ότι το δάνειο ήταν «αναγκαίο κακό» για την αποφυγή στάσης πληρωμών και τη διασφάλιση της επιβίωσης του Δήμου, η αντιπολίτευση και μερίδα των πολιτών εξέφρασαν σοβαρές επιφυλάξεις για τη μακροπρόθεσμη επιβάρυνση των δημοτών. Η ισορροπία μεταξύ της ανάγκης για εξυγίανση και της δανειακής δέσμευσης παραμένει ένα από τα πλέον αμφιλεγόμενα σημεία της διετίας, καθώς η επιχειρηματική λογική του «δανείζομαι για να επιβιώσω» δεν φαίνεται να έχει μετουσιωθεί ακόμη σε αναπτυξιακό όφελος.

 

2. Το «Σκοτάδι» του φωτισμού: Μια σύμβαση 5 εκατομμυρίων σε νομικό λαβύρινθο

Ένα από τα πλέον ακανθώδη ζητήματα της διετίας, που αναδεικνύει τις αδυναμίες στη διαχείριση κρίσιμων θεμάτων, όπως αυτή του δημόσιου φωτισμού. Η σύμβαση των 5 εκατομμυρίων ευρώ, που είχε ως στόχο τον ριζικό εκσυγχρονισμό του δικτύου, κατέληξε σε μια παρατεταμένη και εξαντλητική νομική διαμάχη με εργολάβους.

Οι συνέπειες αυτής της εμπλοκής επιβαρύνουν αποκλειστικά τους δημότες. Πολλές περιοχές του Δήμου, ειδικά στις συνοικίες και την περιφέρεια, παρέμειναν με πλημμελή φωτισμό για μεγάλα διαστήματα, δημιουργώντας αίσθημα ανασφάλειας. Η σύγκρουση αυτή ανέδειξε τις δυσκολίες που προκύπτουν όταν η διοικητική πυγμή συγκρούεται με τη νομική αντίληψη  των εργολαβιών: το αποτέλεσμα είναι μια πόλη «βυθισμένη στο σκοτάδι», ενώ οι νομικοί σύμβουλοι ανταλλάσσουν εξώδικα. Για τον πολίτη, η αιτία της βλάβης έχει μικρή σημασία όταν η λάμπα έξω από το σπίτι του παραμένει σβηστή επί μήνες.

 

3. Ασφαλτοστρώσεις και οδικό δίκτυο: Η τακτική του «Κουκουλώματος»

Στο κομμάτι των υποδομών, η εικόνα της Κατερίνης παραμένει προβληματική. Παρά τις εξαγγελίες, το αστικό οδικό δίκτυο παρουσιάζει σοβαρές φθορές. Οι ασφαλτοστρώσεις που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της διετίας καταγγέλλονται από τους δημότες ως αποσπασματικές και πρόχειρες.

Αντί για ένα ολιστικό σχέδιο ανακατασκευής των δρόμων, παρατηρείται μια τακτική «μπαλωμάτων», η οποία συχνά συνοδεύεται από κακοτεχνίες. Το πρόβλημα δεν λύνεται, αλλά «κουκουλώνεται», με αποτέλεσμα οι φθορές να επανέρχονται μετά τις πρώτες βροχοπτώσεις. Αυτό το «ράβε-ξήλωνε» όχι μόνο δεν βελτιώνει την ασφάλεια των μετακινήσεων, αλλά σπαταλά πολύτιμους πόρους, σπρώχνοντας το δομικό πρόβλημα του οδικού δικτύου συνεχώς προς το μέλλον. Ο δημότης πλέον αντιλαμβάνεται ότι οι παρεμβάσεις γίνονται περισσότερο για την «εικόνα» και λιγότερο για την ουσία της οδικής ασφάλειας.

 

4. Καθαριότητα: Η αντίφαση μεταξύ βραβείων και καθημερινότητας

Στον τομέα της καθαριότητας, η διοίκηση Ντούμου παρουσιάζει μια παράδοξη εικόνα. Από τη μία πλευρά, ο Δήμος Κατερίνης αναδείχθηκε πρωταθλητής στην Κεντρική Μακεδονία στη συλλογή οργανικών αποβλήτων (καφέ κάδος) για το 2024 και το 2025, επιτυγχάνοντας εντυπωσιακά νούμερα και αποσπώντας βραβεία από τον ΦΟΔΣΑ.

Ωστόσο, η βράβευση αυτή έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την καθημερινή εμπειρία στις γειτονιές. Η καθαριότητα δεν έχει σταθερή ποιότητα, οι κάδοι σε πολλές συνοικίες παραμένουν υπερπλήρεις και η γενική αίσθηση είναι ότι ο Δήμος δυσκολεύεται να ελέγξει την καθημερινή του λειτουργία. Οι δημότες νιώθουν ότι η διοίκηση εστιάζει στα «νούμερα» και τις βραβεύσεις για λόγους εντυπωσιασμού, ενώ αποτυγχάνει στη βασική της αποστολή: να διατηρεί την πόλη καθαρή σε όλη της την έκταση, και όχι μόνο στα σημεία προβολής.

 

5. Παραλιακό μέτωπο: Υποδομές υπό κατάρρευση και τουριστική στασιμότητα

Η Κατερίνη, ως τουριστικός προορισμός, στηρίζεται στην Παραλία, την Ολυμπιακή Ακτή και τον Κορινό. Παρά τη στόχευση στον Όλυμπο και τη συμμετοχή σε διεθνείς εκθέσεις, οι υποδομές παραμένουν η «αχίλλειος πτέρνα» της περιοχής.

Κάτοικοι, επαγγελματίες και επισκέπτες έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι με χρόνια προβλήματα: ένα αποχετευτικό δίκτυο που πιέζεται στα όριά του, υπερπλήρης χώροι  στάθμευσης που δημιουργούν κυκλοφοριακή ασφυξία τους καλοκαιρινούς μήνες. Η διοίκηση επέδειξε αντανακλαστικά στην κρίση των έργων στη σήραγγα της Κατερίνης (ΠΑΘΕ), παρεμβαίνοντας για την αναστολή των εργασιών, όμως αυτό ήταν μια κίνηση πυρόσβεσης. Η έλλειψη ενός ολιστικού σχεδίου αναβάθμισης που θα έλυνε οριστικά τα προβλήματα των οικισμών παραμένει το μεγάλο «αγκάθι». Η δυσαρέσκεια των επαγγελματιών, που βλέπουν το τουριστικό προϊόν να υποβαθμίζεται από ελλειμματικές υποδομές, αποτελεί μια βραδύφλεγη βόμβα στα θεμέλια της τοπικής οικονομίας.

 

6. Διοικητικό στυλ: Συγκεντρωτισμός και εσωτερικά ρήγματα

Ο Γιάννης Ντούμος εισήγαγε ένα στυλ διοίκησης βασισμένο στην προσωπική επίβλεψη και τη γρήγορη λήψη αποφάσεων. Η μεταφορά των ΚΕΠ στο ισόγειο του Δημαρχείου —μια κίνηση με ισχυρό συμβολισμό που απέφερε πανελλαδική διάκριση στην εξυπηρέτηση— υπήρξε ένα προσωπικό του στοίχημα.

Ωστόσο, η διετία δεν ήταν απαλλαγμένη από σοβαρούς εσωτερικούς κραδασμούς. Η διοίκηση, ως σύνολο, παρουσίασε σημάδια κόπωσης και έντονων διαφωνιών, οι οποίες οδήγησαν σε ανασχηματισμούς και απομακρύνσεις πρωτοκλασάτων στελεχών. Η εικόνα των αντιδημάρχων που βρίσκονται σε ρήξη μεταξύ τους, σε συνδυασμό με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα εσωστρέφειας, εκπέμπει μια κακή εικόνα προς τον δημότη για τη συνοχή της ομάδας. Η κριτική στον κ. Ντούμο εστιάζει σε μια τάση συγκεντρωτισμού, όπου οι σημαντικές αποφάσεις περνούν σχεδόν αποκλειστικά από ένα στενό πυρήνα του γραφείου του, αφήνοντας ελάχιστο χώρο για πρωτοβουλίες στους συνεργάτες του και θολώνοντας την εικόνα της ατομικής ευθύνης ανά τομέα.

 

Το τέλος της περιόδου χάριτος

Συμπερασματικά, τα δύο χρόνια διοίκησης Ντούμου δεν μπορούν να χαρακτηριστούν αποτυχία, αλλά σίγουρα δεν δικαίωσαν τις υψηλές προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν στην αφετηρία της θητείας. Η διοίκηση αναλώθηκε σε μια προσπάθεια τακτοποίησης των βαρών του παρελθόντος, η οποία όμως συνοδεύτηκε από διοικητική εσωστρέφεια, αποσπασματικά έργα υποδομής και μια επικοινωνιακή απομόνωση που δεν ταιριάζει σε έναν «Δήμο Πρότυπο».

Ο χρόνος σιγά-σιγά αρχίζει μετρά αντίστροφα και η περίοδος χάριτος να εξαντλείται. Στο εξής, οι όποιες ενέργειες της διοίκησης οφείλουν ν’αρχίσουν να φέρουν άμεσα και ορατά αποτελέσματα στη ζωή του δημότη. Η φάση της προσαρμογής και των δικαιολογιών για την «καμένη γη» του παρελθόντος έκλεισε. Στην τελική ευθεία της θητείας, δεν υπάρχουν περιθώρια για λάθη, πειραματισμούς και απειρίες. Η Κατερίνη θέλει να δει το έργο που της υποσχέθηκαν στην καθημερινότητά της. Αλλιώς η διοίκηση θα καταγραφεί ως μια χαμένη ευκαιρία σε μια πόλη που δεν έχει άλλη υπομονή για υποσχέσεις στα χαρτιά.