Πώς ένα τούβλο στον τοίχο από εικόνα στο «dark web» έσωσε ένα παιδί από σεξουαλική κακοποίηση

Μια εκπληκτική ιστορία διάσωσης ενός κακοποιημένου παιδιού, που οι βασανιστές του ανέβαζαν τις νοσηρές εικόνες στο «σκοτεινό διαδίκτυο» φέρνει στο φως το BBC.

Ο ειδικός διαδικτυακός ερευνητής Γκρεγκ Σκουάιρ είχε φτάσει σε αδιέξοδο στις προσπάθειές του να σώσει το κακοποιημένο κορίτσι που η ομάδα του είχε ονομάσει Λούσι.

Εικόνες της κοινοποιούνταν στο «σκοτεινό διαδίκτυο», τα κρυπτογραφημένα «υπόγεια» του οποίου είναι προσβάσιμα μόνο με τη χρήση ειδικού λογισμικού που έχει σχεδιαστεί για να καθιστά τους κατόχους ψηφιακά μη ανιχνεύσιμους.

Ο κακοποιητής «κάλυπτε τα ίχνη του», περικόπτοντας ή αλλοιώνοντας τυχόν χαρακτηριστικά ταυτοποίησης, λέει ο Σκουάιρ. Ήταν αδύνατο να καταλάβει ποια ή πού ήταν η Λούσι.

Αυτό που σύντομα ανακάλυψε ήταν ότι το στοιχείο για την τοποθεσία της 12χρονης ήταν κρυμμένο σε κοινή θέα.

Ο Σκουάιρ εργάζεται για το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ σε μια επίλεκτη μονάδα που προσπαθεί να εντοπίσει παιδιά που εμφανίζονται σε υλικό σεξουαλικής κακοποίησης.

Οι πρώτη ένδειξη: Μια πρίζα

Μια ομάδα του BBC World Service πέρασε πέντε χρόνια γυρίζοντας με τον Σκουάιρ και άλλες ερευνητικές μονάδες στην Πορτογαλία, τη Βραζιλία και τη Ρωσία δείχνοντας τους να λύνουν υποθέσεις όπως αυτή ενός επτάχρονου που απήχθη και θεωρήθηκε νεκρός στη Ρωσία, και τη σύλληψη ενός Βραζιλιάνου που ήταν υπεύθυνος για πέντε από τα μεγαλύτερα «φόρουμ» κακοποίησης παιδιών στο dark web.

Η πείρα δείχνει, πώς αυτές οι υποθέσεις συχνά διαλευκάνονται, όχι μέσω τεχνολογίας αιχμής, αλλά εντοπίζοντας μικροσκοπικές αποκαλυπτικές λεπτομέρειες σε εικόνες ή φόρουμ συνομιλίας.

Ο Σκουάιρ αναφέρει την υπόθεση της Λούσι, την οποία αντιμετώπισε νωρίς στην καριέρα του, ως έμπνευση για τη μακροχρόνια αφοσίωσή του.

Θεώρησε ιδιαίτερα ανησυχητικό το γεγονός ότι η Λούσι ήταν περίπου στην ίδια ηλικία με την κόρη του, και νέες φωτογραφίες της που την έδειχναν να δέχεται επίθεση, φαινομενικά στην κρεβατοκάμαρά της, εμφανίζονταν συνεχώς.

Ο Σκουάιρ και η ομάδα του μπορούσαν να δουν, από το είδος των πριζών και που ήταν ορατές στις εικόνες, ότι η Λούσι βρισκόταν στη Βόρεια Αμερική. Αλλά αυτό ήταν όλο.

Επικοινώνησαν με το Facebook, το οποίο εκείνη την εποχή κυριαρχούσε στο τοπίο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ζητώντας βοήθεια για την αναζήτηση οικογενειακών φωτογραφιών που είχαν ανεβάσει – για να δουν αν η Λούσι ήταν σε κάποια από αυτές. Αλλά το Facebook, παρά το γεγονός ότι διέθετε τεχνολογία αναγνώρισης προσώπου, δήλωσε ότι «δεν είχε τα εργαλεία» για να βοηθήσει.

Έτσι, ο Σκουάιρ και οι συνάδελφοί του ανέλυσαν όλα όσα μπορούσαν να δουν στο δωμάτιο της Λούσι: το κάλυμμα του κρεβατιού, τα ρούχα της, τα λούτρινα παιχνίδια της.

Αναζητώντας οποιοδήποτε στοιχείο που θα μπορούσε να βοηθήσει.

Ο καναπές

Και τότε είχαν μια μικρή ανακάλυψη. Η ομάδα ανακάλυψε ότι ένας καναπές που φαίνεται σε ορισμένες από τις εικόνες πωλούνταν μόνο σε περιφερειακό επίπεδο, όχι σε εθνικό επίπεδο, και ως εκ τούτου είχε μια πιο περιορισμένη πελατειακή βάση.

Αλλά αυτό εξακολουθούσε να αντιστοιχεί σε περίπου 40.000 άτομα.

«Σε αυτό το σημείο της έρευνας, [εξακολουθούμε] να εξετάζουμε 29 πολιτείες εδώ στις ΗΠΑ. Δηλαδή, μιλάμε για δεκάδες χιλιάδες διευθύνσεις, και αυτό είναι ένα πολύ, πολύ δύσκολο έργο», λέει ο Σκουάιρ .

Η ομάδα έψαξε για περισσότερα στοιχεία. Και τότε συνειδητοποίησαν ότι κάτι τόσο συνηθισμένο όσο ο εκτεθειμένος τοίχος από τούβλα στην κρεβατοκάμαρα της Λούσι θα μπορούσε να τους δώσει ένα προβάδισμα.

«Έτσι, άρχισα απλώς να ψάχνω για τούβλα στο Google και δεν χρειάστηκαν πολλές αναζητήσεις [μέχρι] να βρω τον Σύνδεσμο Βιομηχανίας Τούβλων», λέει ο Σκουάιρ.

«Και η γυναίκα στο τηλέφωνο ήταν καταπληκτική. Ήταν κάπως, ‘πώς μπορεί να βοηθήσει η βιομηχανία τούβλων;’»

Προσφέρθηκε να μοιραστεί τη φωτογραφία με ειδικούς σε τούβλα σε όλη τη χώρα. Η απάντηση ήταν σχεδόν άμεση, λέει.

Ένας από τους ανθρώπους που επικοινώνησαν ήταν ο John Harp, ο οποίος εργαζόταν στις πωλήσεις τούβλων από το 1981.

Το τούβλο

«Παρατήρησα ότι το τούβλο ήταν ένα πολύ ροζ χυτό τούβλο και είχε μια μικρή επικάλυψη από κάρβουνο πάνω του. Ήταν ένα αρθρωτό τούβλο οκτώ ιντσών και είχε τετράγωνη άκρη», λέει. «Όταν το είδα αυτό, ήξερα ακριβώς τι ήταν το τούβλο», προσθέτει.

Ήταν, είπε στον Squire, ένα «Φλεγόμενο Alamo».

«[Η εταιρεία μας] κατασκεύαζε αυτό το τούβλο από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 έως περίπου τα μέσα της δεκαετίας του ’80 και είχα πουλήσει εκατομμύρια τούβλα από αυτό το εργοστάσιο.»

Αρχικά, ο Σκουάιρ ήταν ενθουσιασμένος, περιμένοντας ότι θα μπορούσαν να έχουν πρόσβαση σε μια ψηφιοποιημένη λίστα πελατών. Αλλά ο Harp είπε ότι τα αρχεία πωλήσεων ήταν απλώς ένα «σωρό σημειώσεις» που χρονολογούνταν δεκαετίες πίσω.

Ωστόσο, αποκάλυψε μια βασική λεπτομέρεια για τα τούβλα, λέει η Squire. «Λέει: ‘Τα τούβλα είναι βαριά. Τα βαριά τούβλα δεν πάνε πολύ μακριά’».

Αυτό άλλαξε τα πάντα. Η ομάδα επέστρεψε στη λίστα πελατών του καναπέ και την περιόρισε μόνο σε εκείνους τους πελάτες που ζούσαν σε ακτίνα 100 μιλίων από το εργοστάσιο τούβλων της Harp στα νοτιοδυτικά των ΗΠΑ.

Από αυτή τη λίστα 40 ή 50 ατόμων, ήταν εύκολο να βρουν και να ψάξουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Και τότε βρήκαν μια φωτογραφία της Λούσι στο Facebook με έναν ενήλικα που έμοιαζε σαν να ήταν κοντά στο κορίτσι – πιθανώς έναν συγγενή.

Υπολόγισαν τη διεύθυνση της γυναίκας και στη συνέχεια τη χρησιμοποίησαν για να βρουν κάθε άλλη διεύθυνση που συνδεόταν με αυτό το άτομο και όλα τα άτομα με τα οποία είχαν ζήσει ποτέ.

Αυτό περιόρισε περαιτέρω την πιθανή διεύθυνση της Λούσι – αλλά δεν ήθελαν να πηγαίνουν από πόρτα σε πόρτα, κάνοντας έρευνες. Αν έλεγαν λάθος τη διεύθυνση, θα μπορούσαν να διακινδυνεύσουν να πληροφορηθούν ότι ο ύποπτος βρισκόταν στο ραντάρ των αρχών.

Έτσι, ο Σκουάιρ και οι συνάδελφοί του άρχισαν να στέλνουν φωτογραφίες αυτών των σπιτιών στον Τζον Χαρπ, τον ειδικό στα τούβλα.

Η έρευνα

Τα Flaming Alamos δεν ήταν ορατά στο εξωτερικό κανενός από τα σπίτια, επειδή τα ακίνητα ήταν επενδυμένα με άλλα υλικά. Αλλά η ομάδα ζήτησε από τον Harp να αξιολογήσει – εξετάζοντας το στυλ και το εξωτερικό τους – αν αυτά τα ακίνητα ήταν πιθανό να είχαν κατασκευαστεί σε μια περίοδο που το Flaming Alamos ήταν προς πώληση.

«Βασικά τραβούσαμε ένα στιγμιότυπο οθόνης αυτού του σπιτιού ή κατοικίας και το στέλναμε στον John και λέγαμε ‘θα είχε αυτά τα τούβλα μέσα σε αυτό το σπίτι;’» λέει ο Σκουάιρ .

Τελικά κατάφεραν να βρουν μια σημαντική ανακάλυψη. Βρήκαν μια διεύθυνση που ο Harp πίστευε ότι ήταν πιθανό να είχε έναν τοίχο από τούβλα Flaming Alamo και ήταν στη λίστα πελατών του καναπέ.

«Έτσι, το περιορίσαμε σε [αυτή] τη μία διεύθυνση… και ξεκινήσαμε τη διαδικασία επιβεβαίωσης του ποιος έμενε εκεί μέσω κρατικών αρχείων, άδειας οδήγησης… πληροφοριών για σχολεία», λέει ο Σκουάιρ.

Η ομάδα συνειδητοποίησε ότι στο σπίτι με τη Λούσι βρισκόταν ο φίλος της μητέρας της – ένας καταδικασμένος σεξουαλικός παραβάτης.

Μέσα σε λίγες ώρες, οι τοπικοί πράκτορες της Εσωτερικής Ασφάλειας συνέλαβαν τον δράστη, ο οποίος βίαζε τη Λούσι για έξι χρόνια. Στη συνέχεια καταδικάστηκε σε περισσότερα από 70 χρόνια φυλάκισης.

Πηγή