Όταν ο «Καπετάνιος» φοβάται την θάλασσα: Η δίωξη της κριτικής στην Κατερίνη

Μαθαίνω ότι στο σημερινό δημοτικό συμβούλιο υπάρχει ένα θέμα που αφορά μια εισήγηση του Δημάρχου στο σώμα όπου ζητά την έγκριση των δημοτικών συμβούλων να κινηθεί νομικά με μήνυση δηλαδή κατά πολιτών, οι οποίοι δηλώνουν δημοσιογράφοι, δραστηριοποιούται κυρίως στα σόσιαλ και ασκούν κριτική στην διοίκησή του.

Μπορεί να μην συμφωνώ με τους τους εν λόγω ανθρώπους, ούτε με τον τρόπο που λειτουργούν. Μπορεί επίσης να έχουν κάνει, και να συνεχίζουν να κάνουν πολλά λάθη στον τρόπο που το κάνουν, αλλά αυτό δεν έχει να κάνει με την κίνηση αυτή του δημάρχου.

Εδώ μιλάμε για μια κίνηση που μυρίζει φόβο και αυταρχισμό. Μια κίνηση που προσβάλλει την ίδια την ουσία της δημοκρατίας και της ελευθερίας του λόγου. Και πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι: η προσφυγή στη δικαιοσύνη, όταν γίνεται από ανθρώπους σε θέσεις ισχύος, δεν είναι «δικαίωμα». Είναι όπλο. Είναι μια απειλή που εκτοξεύεται κατά οποιουδήποτε τολμά να σηκώσει το κεφάλι και να πει «όχι».

Γιατί ο Δήμαρχος φέρνει αυτό το θέμα στο δημοτικό συμβούλιο, που σημειωτέων είναι η πρώτη φορά στα χρονικά αυτού του Δήμου; Γιατί στην ιστορία της Κατερίνης, ποτέ κανένας δήμαρχος δεν ένιωσε την ανάγκη να ζητήσει την έγκριση του σώματος για να μηνύσει πολίτες; Ψάχνει υποστήριξη, συνένοχους στο έγκλημα κατά της ελευθερίας της γνώμης ή συμβαίνει κάτι άλλο;

Είναι προφανές. Ψάχνει να κρυφτεί πίσω από την πλειοψηφία. Ψάχνει να μοιράσει την ευθύνη για μια απόφαση που είναι βαθιά αντιλαϊκή και αντιδημοκρατική. Ψάχνει να «δημιουργήσει κλίμα» και να «νομιμοποιήσει» μια πράξη που, από μόνη της, είναι καταδικαστέα.

Και ποιοι είναι αυτοί οι «δημοσιογράφοι» των σόσιαλ; Είναι οι ίδιοι οι πολίτες. Είναι οι άνθρωποι που, με τα μέσα που διαθέτουν, προσπαθούν να φέρουν στο φως τα προβλήματα της πόλης τους, να εκφράσουν την δυσαρέσκειά τους, να ζητήσουν απαντήσεις. Και ο Δήμαρχος, αντί να απαντήσει με επιχειρήματα, αντί να δεχτεί την κριτική και να βελτιωθεί, επιλέγει να τους φιμώσει με μηνύσεις και αγωγές.

Αυτό είναι το πρόσωπο της εξουσίας όταν φοβάται. Όταν δεν αντέχει την αλήθεια. Όταν δεν αντέχει να βλέπει τον καθρέφτη. Και αυτό το πρόσωπο είναι άσχημο. Είναι το πρόσωπο της καταπίεσης, της λογοκρισίας, της έλλειψης δημοκρατίας.

Στις τοπικές κοινωνίες, όπου η σχέση μεταξύ πολιτών και πολιτικών είναι πιο άμεση, η κριτική είναι ακόμα πιο σημαντική. Είναι ο μόνος τρόπος να κρατήσουμε τους πολιτικούς υπόλογους. Και όταν ένας δήμαρχος προσπαθεί να φιμώσει αυτή την κριτική, τότε ουσιαστικά φιμώνει όλη την κοινωνία.

Αλλά ας το πούμε καθαρά: αυτή η τακτική δεν πρόκειται να πετύχει. Δεν μπορείς να φιμώσεις την αλήθεια. Δεν μπορείς να φιμώσεις την δυσαρέσκεια. Δεν μπορείς να φιμώσεις την φωνή της κοινωνίας. Και όσο πιο πολύ προσπαθείς να την καταπνίξεις, τόσο πιο δυνατά θα ακούγεται.

Και κάτι τελευταίο: «Πολιτικός που δεν αντέχει στην κριτική είναι σαν το ναυτικό (καπετάνιο) που δεν αντέχει την θάλασσα». Καλύτερα ν’ αλλάξει επάγγελμα ή σκεπτικό.