Έπεσε στην παγίδα: Πώς η βιασύνη να απαντηθεί ένα ανώνυμο προφίλ αναβαθμίζει το «τίποτα» σε πολιτικό αντίπαλο.

Η βιασύνη και το άγχος ενός πολιτικού να απαντήσει προσωπικά σε ένα ανώνυμο τρολ είναι συχνά πιο αποκαλυπτικά από την ίδια τη fake είδηση. Στην πολιτική επικοινωνία, ο τρόπος που διαχειρίζεσαι την επίθεση ορίζει και το πολιτικό σου εκτόπισμα.

Όταν ένας θεσμικός παράγοντας αντιδρά σπασμωδικά σε τέτοια ερεθίσματα, φανερώνει μερικά πολύ συγκεκριμένα ελλείμματα στην ποιότητα και τη στρατηγική του:

1. Νομιμοποίηση και αναβάθμιση του «τίποτα»

Όταν ένας πολιτικός απαντά σε έναν ανώνυμο λογαριασμό, του δίνει αυτόματα αξία και υπόσταση. Από το σκοτάδι της ανωνυμίας, το τρολ αναβαθμίζεται σε ισότιμο συνομιλητή ή αντίπαλο. Το γεγονός ότι κατάφερε να ταράξει έναν εκλεγμένο αντιπρόσωπο αποτελεί «παράσημο» για το ίδιο το τρολ και ενθαρρύνει παρόμοιες συμπεριφορές.

2. Έλλειψη ψυχραιμίας και πολιτικής ωριμότητας

Η άμεση, αγχώδης αντίδραση δείχνει έλλειψη αυτοκυριαρχίας και συναισθηματική φόρτιση. Ένας ώριμος πολιτικός ξέρει ότι ο ψηφιακός θόρυβος είναι καθημερινότητα. Αν παρασύρεται από το πρώτο ανώνυμο χτύπημα, δείχνει ότι άγεται και φέρεται από τα ανακλαστικά της στιγμής, κάτι επικίνδυνο για κάποιον που καλείται να πάρει σοβαρές αποφάσεις υπό πίεση.

3. Το στρατηγικό λάθος του "Streisand Effect"

Αντί να σβήσει τη φωτιά, τη μεγαλώνει. Πολλές φορές, μια fake είδηση από ένα τρολ έχει πολύ μικρή απήχηση. Όταν όμως ο πολιτικός σπεύδει να τη διαψεύσει με άγχος, την κάνει γνωστή και σε ανθρώπους που δεν θα τη μάθαιναν ποτέ. Ουσιαστικά, «ταΐζει» τον αλγόριθμο, αυξάνοντας το reach της αρχικής λάσπης.

4. Εσωτερική ανασφάλεια και έλλειψη επικοινωνιακής δομής

Η υπερβολική σπουδή κρύβει συχνά τον φόβο ότι η κοινή γνώμη είναι έτοιμη να πιστέψει το χειρότερο για εκείνον, γεγονός που μαρτυρά έλλειψη εμπιστοσύνης στη δική του σχέση με τους πολίτες. Παράλληλα, δείχνει ότι δεν διαθέτει μια συγκροτημένη επικοινωνιακή ομάδα που θα φιλτράρει τις επιθέσεις, θα απαντά θεσμικά (αν χρειάζεται) και θα προστατεύει το κύρος του.

 **Το συμπέρασμα:** 

Στο διαδίκτυο ισχύει ο χρυσός κανόνας: *Μην ταΐζεις τα τρολ*.

Η ποιότητα ενός ηγέτη φαίνεται και από το τι επιλέγει να αγνοήσει. Όταν δεν μπορείς να ξεχωρίσεις την οργανωμένη κριτική από το «ψηφιακό σκουπίδι», χάνεις το παιχνίδι των εντυπώσεων πριν καν αρχίσεις να μιλάς.

Γράφει ο Πέτρος Σταθακόπουλος.-